پننده

منو نگرفت!

panandeh — Wed, 27 Aug 2008 19:30:18 GMT

بچه بودم. شاید پنچ یا شیش سالم بود. تو اتاق خوابمون یه جای لامپ دیواری بود که چراغی بهش وصل نکرده بودن و روی سیمهای برقی که سه چهار سانت از دیوار بیرون اومده بود چسب برق زده بودن. یه روز عصر خیلی راحت و بی خیال رفتم و در کمال اعتماد به نفس یکی یکی چسب برق های اونا رو در آوردم و بعد یکیشون رو بین انگشتام گرفتم! خیلی عجیبه که فقط یه شوک شدید بهم وارد شد و انگشتام قفل نشد دور سیم!

جرات نداشتم به کسی بگم همچین کار احمقانه ای کردم. اما چون شنیده بودم برق آدم رو "خشک" می کنه تا شب هر چند دقیقه یک بار بلند میشدم و راه میرفتم یا خودم رو تکون میدادم که مطمئن بشم خشک نشدم!

The best days of my life

panandeh — Sun, 17 Aug 2008 08:54:06 GMT

امروز Scorpions گوش میدادم و یاد اون ضبط صوت فکسنی تو اتاقمون افتادم – خوابگاه – که حتی اگه نوار هم توش نبود و روشنش می کردیم Suzanna پخش می کرد! اون وقتها، صبحها که از خواب بیدار می شدیم، حتی قبل از اینکه صورتون رو بشوریم روشنش می کردیم! عجیب بود که تحت اون شرایط نابهنجار محیطی ما اینقدر امید داشتیم. هر کتابی که دستمون میرسید دست همه دور میزد و می بلعیدیمش. الان وقتی می بینم این همه کتاب روی هم تلنبار کردم و دستم بهشون نمیره...

Still Loving You

panandeh — Sun, 17 Aug 2008 08:47:13 GMT

بعضی آهنگ ها اونقدر تاثیر گذارن که علیرغم تراژیک بودنشون دوست داری ماجرایی مشابه اونها داشته باشی، تا وقتی همراه آهنگ میخونی تمام حسش بهت منتقل بشه!

بوگی

panandeh — Tue, 15 Jul 2008 15:01:50 GMT

I never saw a dame yet that didn't understand a good slap in the mouth or a slug from a .45!

ل.ک

panandeh — Tue, 15 Jul 2008 14:49:42 GMT

A singer song writer whose literate lyrics alternate between misery and wit!

She tied you to a kitchen chair, she broke your throne and she cut your hair and from your lips she drew the hallelujah…

Isn't that right?

حالگیری!

panandeh — Thu, 10 Jul 2008 16:33:18 GMT

خیلی حالگیریه وقتی ۳ تا فیلم خریده باشی و دو تاش رو برای خواهرت (که همیشه هر جا فیلمی ببینه یه حالی بهت میده) و سومیش فارغ اتحصیل باشه بعد بیای بازش کنی و ببینی به جاش یه درام آبکی آمریکائی تو جلدشه!

پ.ن: به قول دوپونا از اونم بالاتر از قوانین مورفی هم بدتره!

انسانی زیاده انسانی

panandeh — Wed, 09 Jul 2008 20:13:01 GMT

مارگوت در عروسی داستانی است فوق العاده انسانی. انسانی نه به معنای مثبت آن و نه به معنای منفی. انسانی مانند تمام بدبختی ها و خوشبختی های کوچک و لحظه ای... انسانی و فاقد هر نوع دراماتیزه کردن اضافه. پر تنش و ناراحت کننده... مثل زندگی واقعی. مثل وقتی که به حرفهای همه گوش میدی و همه رو محق می بینی. مثل وقتی که تحمل دیدن ناراحتی بقیه رو نداری و در عین حال تمام ناتوانی و ناراحتی و عقده هات رو سر اونها خالی می کنی. مثل وقتی که هر بار تصمیم میگیری بهتر بشی همه چی دست به دست هم میده تا گند بشه توی اخلاقت. مثل وقتهایی که هر چی سعی می کنی با دیگران مدارا کنی فقط بدتر و بیشتر سرشون داد میزنی و این اتفاق فقط بین تو و خانواده ات می افته.

دیگران

panandeh — Tue, 08 Jul 2008 17:52:06 GMT

چه حس خوبیه وقتی می بینی دیگران هم به اون آقای پیر سر کوچه کمک می کنند. انگار دیگه تموم بار دنیا رو دوش تو یکی نیست!

نوستالجیا

panandeh — Tue, 01 Jul 2008 20:37:53 GMT

امشب خیلی یاد قدیما رو کردم. یاداون شبایی که هتل کالیفرنیا گوش میدادیم بارها و بارها پشت سر هم. هر هشت نفرمون هم فقط بلد بودیم بخونیم:

Such a lovely place, such a lovely face!!!

و کلاوس ماینه با اون صدای خش دارش و لهجه آلمانی...

برای شورین

panandeh — Tue, 01 Jul 2008 20:24:16 GMT

People are strange when you're a stranger.
Faces look ugly when you're alone.
Women seem wicked when you're unwanted.
Streets are uneven when you're down.

When you're strange faces come out of the rain.
When you're strange no one remembers your name.
When you're strange, when you're strange,
When you're strange.

People are strange when you're a stranger.
Faces look ugly when you're alone.
Women seem wicked when you're unwanted.
Streets are uneven when you're down.

When you're strange faces come out of the rain.
When you're strange no one remembers your name.
When you're strange, when you're strange,
When you're strange.

Aw-right, yeah.