اروپا را چه می شود؟

 

http://www.tabnak.ir/pages/?cid=12331

 

Tio Dia

 

How happy is the blameless vestal's lot!
The world forgetting, by the world forgot.
Eternal sunshine of the spotless mind!
Each pray'r accepted, and each wish resign'd;

چه شاد است زندگی راهبه بی گناه

دنیا فراموش میشود در دنیای فراموش شده

تابش ابدی ذهن ناب!

هر آرزویی واگذار و هر دعایی مستجاب !  

 

پننده ای به نام دا

"دا" وقتی که بچه بود اگه تو پیاده رو گنجشکا نشسته بودن مجبورت میکرد بری تو خیابون تا گنجشکا نپرن! هر چی هم براش استدلال می کردی که اینا ناراحت نمیشن و دوباره بر میگردن فایده ای نداشت.

"دا" این روزا فرمان هم ماشین رو کج می کنه تا کنجشکا راحت باشن!

 When Da was a kid, she forced you to step out of the sidewalk- if birds were sitting, so that you don't make them fly away! No matter how you hard tried to change her mind, and reasoned they won't mind, she wouldn't agree!

These days Da turns the steering wheel to let the birds be at ease!

 

 

Time is an illusion, lunch time doubly so!

                                          Ford Prefect

...

همیشه از قلمفرسایی و درفشانی درباره مشکلات دیگران متنفر بودم. نوشتن احساسات مامانی و جریحه دار شده خودم و آرامش بهم ریخته ام بعد از شنیدن خبرهای وحشتناک یا دیدن بدبختی مردم. و بعد هم خالی شدن و برگشتن به حباب شیشه ای... 

این یکی رو نمی تونم بگذرم. شاید به جرات بشه گفت وحشتناک ترین جرم تاریخ. الیزابت فریتزل بیچاره...

 

Meeting of the Giants

There are certain times that giants meet!

Like the famous scene in Michael Mann's 'The Heat', where Robert Deniro and Al Pacino meet in a cafe.

And like when Leonard Cohen and Bob Dylan meet in a cafe in Paris!

The giants must have lots of interesting things to talk about...

باز هم پرتقال کوکی

دوست خوبم مرثیه ای برای یک رویا وجه تسمیه پرتقال کوکی رو تو وبلاگش گذاشته. خیلی جالبه.

و ممنونم!

بی عنوان

شته سبز کوچولو داره روی کیف خرید راه راه رنگی راه میره. الان روی خط سورمه ای هاست. بعد وارد زرد ها میشه. اما اگه مدت زیادی روی سورمه ای ها راه رفته باشه فکر می کنه همه جای زمین همین شکلیه. ممکنه حتی درست لحظه ای که میخواد پاش رو روی زرد ها بذاره فکر کنه که راه رو اشتباه اومده و دوباره برگرده.

 

حرفه: هنرمند

هفته پیش نمایشگاه  آثار نقاشی ایران درودی - موزه هنرهای معاصر رو رفتم.

حال و هوای نقاشی هاش عمدتا اون چیزی بود که تو کارهای دالی میشه حس کرد. سوررالیسم... نمیدونم شاید برای من که عادت دارم همه چیز رو با واقعیت قیاس کنم کلا این سبک قابل هضم نباشه. اما از طرف دیگه من همیشه برای این میرم به دیدن موزه ها و فیلم ها و ... که حال و هوای جدیدی بدست بیارم و تو یه دنیای جدیدی غرق بشم. هر چه اون دنیا غیر واقعی تر و غیر این جهانی تر بهتر! کتابهای مارکز این کار رو با من می کنند. حتی گزارش یک قتل که همون جمله اول آخر داستان رو برات تعریف می کنه! و علیرغم دونستن آخر داستان باز هم با ولع میخونی! اما کارهای ایران درودی نه. برای من بیشتر کارها یک تم بصری واحد به نظر می رسیدند با رنگها و ترکیب بندی متفاوت. پس زمینه منظره روستای نیمه ویرانه با تغییر رنگ و سایه روشن و عوض شدن جای گل ها از "محرم راز" تا "کویر" و از "کویر" تا "بمباران تهران" تغییر می کنه. تمام گل ها و آینه ها یک شکل هستند و بیشتر تابلو ها اتود های متفاوتی از یه کار به نظر میان.

ناگفته نماند دیدگاه من کاملا غیر حرفه ایه و به نظر هنرمندا میتونه کاملا tasteless و "کل پتره ای" باشه. جدا از سلیقه ای بودن ذات هنر که هر نوع نقد و قضاوتی رو سوای تمام تئوری ها کاملا شخصی می کنه، هر اثر هنری تاثیر گذار معمولا لایه های مختلفی از فرم تا محتوی داره که مخاطبین عام (فاقد هر نوع دیدگاه تئوریک هنری) و مخاطبین خاص (دارای دیدگاه تئوریک و هنرمندان) رو هر کدوم به نوعی تحت تاثیر قرار میده و اکثریت کارهای ایران درودی برای من (مخاطب گروه اول) فاقد جذابیت و کشش طبیعیه.